Τελείωσε η εξεταστική. Κουραστική, πολύ κουραστική, αλλά αν εξαιρέσει κανείς τα σπλάχνα που δεν τα έδωσα, όλα τα άλλα πρέπει να τα πέρασα (αγγεία – νεύρα βγήκαν και τα πέρασα με 8!). Δεν μπορώ να το πιστέψω πως έφυγε αυτή η μαύρη περίοδος. Γιατί μαύρη; Επειδή αν δεν έχεις ανοίξει το βιβλίο στα 3 από τα 5 μαθήματα που έδινες και κανένα τους δεν είναι βόλτα στο πάρκο (είναι αγγλική φράση αυτή;) – μάλλον, όλα τους ήταν ένα κι ένα σε δυσκολία και έκταση, τότε έχεις μία εβδομάδα για να βγάλεις εκατοντάδες σελίδες και πιστέψτε με δεν είναι ούτε εύκολο ούτε ευχάριστο, ακόμα κι αν το μάθημα είναι ενδιαφέρον. Το τελευταίο μάθημα που ήταν διπλό (Εμβρυολογία – Ιστολογια 1 και λέω 1 επειδή στο επόμενο εξάμηνο έχουμε και Εμβρυολογία – Ιστολογία 2 που είναι συστημική approach aka αχ βαχ), έφτασα στο σημείο να μην το δώσω, αλλά ευτυχώς η κοπέλα μου με έπεισε και όπως έγραψα και πιο πάνω πρέπει να το πέρασα.
Και από Δευτέρα… καινούργιο εξάμηνο!... Περιλαμβάνει Φυσιολογία με γαστρεντερικό, εγκέφαλο – νωτιαίο μυελό, αισθητήρια όργανα, ορμόνες, γεννητικό, Ανατομία με εγκέφαλο, νωτιαίο, αισθητήρια όργανα κτλ (ουσιαστικά το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα), την Ιστολογία – Εμβρυολογία 2 που ανέφερα πιο πάνω και Αγγλικά 2. Δηλαδή, τρία μαθήματα ουσιαστικά (ελάτε, τα αγγλικά δεν πιάνονται). Σκέφτομαι να πατάω και στα αμφιθέατρα αυτό το εξάμηνο, αλλά κι αυτό να μην κάνω να ΔΙΑΒΑΣΩ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΕΞΑΜΗΝΟΥ. Θα έχω και πιο ξεκούραστη επόμενη εξεταστική και μεγαλύτερες πιθανότητες για κανά καλό βαθμό. Θα δούμε πως θα πάει… είμαι ακόμα κουρασμένος από το προηγούμενο (έβρεξε και τη μέρα που τελείωσε!~) και αυτή τη στιγμή το μόνο που θέλω είναι ξεκούραση, χαλάρωση και να μην ακούσω τη λέξη «επιθύλιο» για κάμποσο καιρό…
Όσον αφορά το blog αποφάσισα να το ανανεώνω πιο συχνά. Θα υπάρχουν αρκετά κείμενα με απλώς σκέψεις ή αναφορά στην καθημερινότητα μου, αλλά σαφώς και οι παλιές (καλές;) ιστορίες και κείμενα. Ίσως να βάζω και καμιά φωτογραφία και βίντεο, αλλά δεν είμαι ακόμα σίγουρος. Το Biology of A Simple Life το δουλεύω και το ίδιο κι ένα κείμενο με εκτρώσεις και έμβρυα. Αν σήμερα είχα δυνάμεις (γιατί χρόνο έχω, yay!) θα τα συνέχιζα, αλλά θα τα αφήσω για άλλη μέρα. Το σίγουρο είναι πως θα ανέβουν κάποια στιγμή. Το blog επίσης θα πρέπει να πάρει και λίγο από την εσωτερική μου τρέλα και το outlook μου στη ζωή και να ζωντανέψει λίγο. Άλλωστε θέλει κι αυτό ενασχόληση και καινοτομία, και δεν έχω εφαρμόσει τίποτα από τα δύο. Δεν θα το ξεbordelέψω – μην ανησυχείτε.
Πάω να κάνω ένα μπάνιο και να πιω καφέ στα Ζώγια (αν και ακριβοί είναι πρωτότυποι και γαμάτοι και με ποτό μέσα, κάτι που ακυρώνει την original επίδραση του καφέ πάνω σου, αλλά είναι γαμάτοι και πρωτότυποι αν και ακριβοί) και δεν ξέρω μετά. Δεν έχει καν νόημα να το γράψω στο μπλογκ, αλλά πραγματικά το μόνο που θέλω είναι ησυχία και νταβαντούρι yok.
Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011
Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2010
Κυνικές σκέψεις τα Χριστούγεννα
Οι φιλόσοφοι όχι μόνο δεν σου λένε πώς να κάνεις αυτό που προτείνουν, μα τις περισσότερες φορές δεν το εφαρμόζουν ούτε οι ίδιοι.
Πιο εύκολα δίνουμε φαγητό σε ένα αδέσποτο, παρά σε έναν ζητιάνο. Είτε γιατί δεν μας νοιάζει είτε γιατί κατά έναν παράδοξο λόγο ντρεπόμαστε.
Συνήθως ξέρουμε τι δεν θέλουμε μην έχοντας την παραμικρή ιδέα το τι είναι ακριβώς αυτό που ζητάμε.
Όταν μας συμφέρει, δεν μας επηρεάζει ή δεν μας απειλεί λέμε πως «έτσι είναι ο κόσμος, τι να κάνουμε;». Όταν η σκιά του μας ακολουθεί λέμε πως είναι άδικο, δεν φταίμε κι αφού δεν φταίμε γιατί να πρέπει να υποστούμε εμείς τις συνέπειες. Η απάντηση εκείνων που η κατάσταση μας τους συμφέρει, δεν τους επηρεάζει ή δεν τους απειλεί λένε «έτσι είναι ο κόσμος, τι να κάνουμε;»
Στο τέλειο σχέδιο έχουν οπωσδήποτε παραλειφθεί κάποιες παράμετροι.
Είναι ανάμεσα στο ΔΝΤ και στην έξοδο από την ευρωζώνη με προσφορά, αν είμαστε τυχεροί, ξένων κρατών, με το αζημίωτο φυσικά. Και στις δύο περιπτώσεις ο κόσμος θα πεινάει. Το ΔΝΤ δεν επιτρέπει να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα πλούσια κοιτάσματα, αν έχει, οι ξένες χώρες θα τα θέλουν ως αντάλλαγμα. Είναι κρίμα να πεινάει ο κόσμος, αλλά νομίζω πως πρέπει να σκάσουμε και λίγο. Παραπομπή στο «έτσι είναι ο κόσμος τι να κάνουμε;»
Το να μάθει κανείς τέλεια ανατομία είναι δύσκολο έως πανδύσκολο. Ανατόμοι και όλα δεν τα ξέρουν.
Κάθε φορά που σκάμε από το φαγητό πρέπει να αισθανόμαστε άσχημα, όχι από δυσφορία, αλλά από ντροπή.
Κάθε φορά που νομίζεις πως ικανοποιείς όλες σου τις ανάγκες γεννιούνται καινούργιες. Δεν είναι ηθικά μεμπτό, αλλά χαρακτηριστικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης.
Η ηθική είναι αποτέλεσμα γονιδιακών και κοινωνικών παραγόντων. Το ηθικό σου ίσως να μην είναι δικό μου ηθικό. Κανένας μας δεν κάνει λάθος. Εννοείται πως έναν από εμάς να μη τον συμφέρει. Παραπομπή στο «έτσι είναι ο κόσμος, τι να κάνουμε;»
Όποιος διαβάσει ιστορία θα χάσει πάσα ιδέα που είχε για όλα τα μεγάλα γεγονότα, π.χ. επαναστάσεις. Δεν είναι τα ιδεώδη που κινούν τον τροχό της ιστορίας, αλλά τα μεγάλα συμφέροντα.
Πάντα κάποιος θα είναι από πάνω. Εκατομμύρια χρόνια φυσικής ιστορίας το τεκμηριώνουν αυτό.
Ο κόσμος δεν αλλάζει με ιδεολογίες που πηγαίνουν κόντρα στη φύση του ανθρώπου. Εκτός αν επιβληθούν δια ροπάλου. Δεν διαφέρει σε τίποτα ένα αυστηρό σε νόμους κομμουνιστικό κράτος από την ιερά εξέταση.
Κάτι πάει στραβά με τον κόσμο. Κάτι μας ενοχλεί. Κάτι πρέπει να γίνει. Με αυτή την ενόχληση θα πεθάνουμε.
Πιο εύκολα δίνουμε φαγητό σε ένα αδέσποτο, παρά σε έναν ζητιάνο. Είτε γιατί δεν μας νοιάζει είτε γιατί κατά έναν παράδοξο λόγο ντρεπόμαστε.
Συνήθως ξέρουμε τι δεν θέλουμε μην έχοντας την παραμικρή ιδέα το τι είναι ακριβώς αυτό που ζητάμε.
Όταν μας συμφέρει, δεν μας επηρεάζει ή δεν μας απειλεί λέμε πως «έτσι είναι ο κόσμος, τι να κάνουμε;». Όταν η σκιά του μας ακολουθεί λέμε πως είναι άδικο, δεν φταίμε κι αφού δεν φταίμε γιατί να πρέπει να υποστούμε εμείς τις συνέπειες. Η απάντηση εκείνων που η κατάσταση μας τους συμφέρει, δεν τους επηρεάζει ή δεν τους απειλεί λένε «έτσι είναι ο κόσμος, τι να κάνουμε;»
Στο τέλειο σχέδιο έχουν οπωσδήποτε παραλειφθεί κάποιες παράμετροι.
Είναι ανάμεσα στο ΔΝΤ και στην έξοδο από την ευρωζώνη με προσφορά, αν είμαστε τυχεροί, ξένων κρατών, με το αζημίωτο φυσικά. Και στις δύο περιπτώσεις ο κόσμος θα πεινάει. Το ΔΝΤ δεν επιτρέπει να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα πλούσια κοιτάσματα, αν έχει, οι ξένες χώρες θα τα θέλουν ως αντάλλαγμα. Είναι κρίμα να πεινάει ο κόσμος, αλλά νομίζω πως πρέπει να σκάσουμε και λίγο. Παραπομπή στο «έτσι είναι ο κόσμος τι να κάνουμε;»
Το να μάθει κανείς τέλεια ανατομία είναι δύσκολο έως πανδύσκολο. Ανατόμοι και όλα δεν τα ξέρουν.
Κάθε φορά που σκάμε από το φαγητό πρέπει να αισθανόμαστε άσχημα, όχι από δυσφορία, αλλά από ντροπή.
Κάθε φορά που νομίζεις πως ικανοποιείς όλες σου τις ανάγκες γεννιούνται καινούργιες. Δεν είναι ηθικά μεμπτό, αλλά χαρακτηριστικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης.
Η ηθική είναι αποτέλεσμα γονιδιακών και κοινωνικών παραγόντων. Το ηθικό σου ίσως να μην είναι δικό μου ηθικό. Κανένας μας δεν κάνει λάθος. Εννοείται πως έναν από εμάς να μη τον συμφέρει. Παραπομπή στο «έτσι είναι ο κόσμος, τι να κάνουμε;»
Όποιος διαβάσει ιστορία θα χάσει πάσα ιδέα που είχε για όλα τα μεγάλα γεγονότα, π.χ. επαναστάσεις. Δεν είναι τα ιδεώδη που κινούν τον τροχό της ιστορίας, αλλά τα μεγάλα συμφέροντα.
Πάντα κάποιος θα είναι από πάνω. Εκατομμύρια χρόνια φυσικής ιστορίας το τεκμηριώνουν αυτό.
Ο κόσμος δεν αλλάζει με ιδεολογίες που πηγαίνουν κόντρα στη φύση του ανθρώπου. Εκτός αν επιβληθούν δια ροπάλου. Δεν διαφέρει σε τίποτα ένα αυστηρό σε νόμους κομμουνιστικό κράτος από την ιερά εξέταση.
Κάτι πάει στραβά με τον κόσμο. Κάτι μας ενοχλεί. Κάτι πρέπει να γίνει. Με αυτή την ενόχληση θα πεθάνουμε.
Πέμπτη 9 Δεκεμβρίου 2010
Σκέψεις
Έχω από τα τέλη Ιουνίου να αναρτήσω οτιδήποτε στο blog και είναι, πράγματι, αρκετός καιρός. Το τελευταίο κείμενο ήταν (για όσους δεν γνωρίζουν) αφιερωμένο στην γιαγιά μου την Ευδοξία που πέθανε τότε και κάπως αλλιώς να την τιμήσω δεν μπορούσα – στην κηδεία δεν κατάφερα να πάω. Μετά ήρθαν οι διακοπές, ήρθε μια επέμβαση κύστης κόκκυγος, πέρασε το καλοκαίρι με μένα να λιώνω στα Τρίκαλα, ήρθε ο Σεπτέμβριος με την εξεταστική του, ήρθε ο Οκτώβριος με το καινούργιο εξάμηνό του και μία ευχάριστη παρουσία που δεν είναι καμία άλλη από τη φίλη φίλη φίλη μου Εύη. Αν το καλοκαίρι χαρακτηριζόταν από έλλειψη εμπειριών και έμπνευσης, το φθινόπωρο (ο θεός να το κάνει με το κλίμα άνοιξης που επικρατούσε μέχρι και πριν λίγες μέρες) χαρακτηρίστηκε από αίσθημα αγάπης και αποδιοργάνωση του προγράμματος μου (εκείνο το πρόγραμμα που έβλεπα σειρές, έκανα κραιπάλες και έγραφα που και που εδώ)! Η αλήθεια είναι πως ελάχιστα έως καθόλου με νοιάζει το τελευταίο (τέτοιες αποδιοργανώσεις μακάρι να τις παθαίνουν όλοι), αλλά το αρνητικό αποτέλεσμα είναι πως το blog έπιασε αράχνες. Δεν ξέρω ποιοι και πόσοι το παρακολουθούν (μόνο για ελάχιστα άτομα μπορώ να είμαι σίγουρος), αλλά ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση ανάρτησης κειμένου. Θα μου πείτε: «Ναι, δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε το βράδυ από τη στεναχώρια» και θα έχετε δίκιο, αλλά ένα συγγνώμη πιστεύω πρέπει να το πω.
Τώρα, όσον αφορά, το Biology of a Simple Life θα συνεχιστεί κανονικά. Το επόμενο «κεφάλαιο» το έχω αρχίσει δύο με τρεις φορές και το έχω σβήσει πάλι. Αλλά η ιστορία θα συνεχιστεί κανονικά και υπόσχομαι (σε σας τρία τέσσερα άτομα που παρακολουθείτε αυτό το blog) να αναρτήσω τη συνέχεια σύντομα.
Τον τελευταίο καιρό καταγίνομαι με το πτώμα στη σχολή που όλοι οι μπάσταρδοι αγχωτικοί έχουν πέσει με τα μούτρα πάνω και δεν σε αφήνουν να μελετήσεις. Βρήκα ευκαιρία και έκανα μια επανάληψη σήμερα και δεν μου πήρε πάνω από 10 λεπτά. Τι στο καλό κάνουν 4 ώρες βλέποντας τα ίδια και τα ίδια δεν μπορώ να καταλάβω. Και είναι πρόοδος και ρωτάνε τα πιο χτυπητά, το ξέρουν και πάλι συνεχίζουν. Δεν θα ρωτήσουν κάποιον παράξενο μυ (ή και κανέναν) γιατί το μάθημα είναι για αγγεία και νεύρα (άντε και λίγο σπλάχνα), αλλά εκείνοι συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν απ’έξω τους μυς της κνήμης. Και, οκ, να τα κάνουν και να διαβάζουν υπερβολικά με χίλιες επαναλήψεις σπίτι τους, αλλά όχι να είναι συνέχεια πάνω από το πτώμα! Υπάρχουν παιδιά που δεν τα έχουν δει καλά, άλλοι που δεν τα έχουν δει σχεδόν καθόλου κι εκείνοι που τα ξέρουν, αλλά έχουν αγχωθεί είναι όλη την ώρα πάνω και το παίζουν ιστορία αν τους πεις να κάνουν πέρα. Και ο «πέμπτος» (ένας μαλάκας που στο πρώτο έτος συστηνόταν με το καλημέρα ως εκείνος που πέρασε πέμπτος στη σχολή λες και ένοιαξε κάποιον άλλο πέρα από τη μάνα του) που κάθεται όλη την ώρα και δεν αφήνει άλλον να δει να πάει να εξεταστεί πρώτα σε ένα από τα άλλα δύο (η αφεντιά μου ξέρει στο χαλαρό να δείχνει τα στοιχεία και στα άλλα δύο) και μετά να πάει επισήμως να γαμηθεί.
Δεν είναι θέμα εξυπνάδας, αγαπητοί αναγνώστες, είναι θέμα να κοιτάξεις κάτι και να θυμάσαι που είναι και πως το λένε. Επικουρικά διαβάζεις και τη θεωρία και τον άτλαντα του Netter. Δεν είμαι τέρας εξυπνάδας. Απλά αν μου πεις (και σε όποιον να πεις) αυτό είναι το φρενικό νεύρο και είναι εδώ πέρα και το πιάσω και το δω άλλες δυο φορές για μισό δευτερόλεπτο τη φορά θα το θυμάμαι! Κι αν ξέρεις τη θεωρία, ακόμα κι αν δεν είσαι σίγουρος, ξέρεις που να ψάξεις. Και μαντέψτε. Συνήθως το βρίσκεις! Οπότε να πάνε να γαμηθούνε.
Δεν έχω κάποιο σχόλιο να κάνω, δεν κάνω κάτι άλλο πέρα από το να ασχολούμαι με το πτώμα αυτή την εβδομάδα και τη φίλη φίλη φίλη μου τον τελευταίο καιρό. Ακόμα και στο msn και facebook λίγο μπαίνω πλέον («καθόλου» ακούγεται μια φωνή στο βάθος), αλλά θα μπω σε σειρά που θα πάει!
Άντε, αν και αργά, καλή καινούργια σεζόν του blog και ευχαριστώ που το διαβάζετε!
Τώρα, όσον αφορά, το Biology of a Simple Life θα συνεχιστεί κανονικά. Το επόμενο «κεφάλαιο» το έχω αρχίσει δύο με τρεις φορές και το έχω σβήσει πάλι. Αλλά η ιστορία θα συνεχιστεί κανονικά και υπόσχομαι (σε σας τρία τέσσερα άτομα που παρακολουθείτε αυτό το blog) να αναρτήσω τη συνέχεια σύντομα.
Τον τελευταίο καιρό καταγίνομαι με το πτώμα στη σχολή που όλοι οι μπάσταρδοι αγχωτικοί έχουν πέσει με τα μούτρα πάνω και δεν σε αφήνουν να μελετήσεις. Βρήκα ευκαιρία και έκανα μια επανάληψη σήμερα και δεν μου πήρε πάνω από 10 λεπτά. Τι στο καλό κάνουν 4 ώρες βλέποντας τα ίδια και τα ίδια δεν μπορώ να καταλάβω. Και είναι πρόοδος και ρωτάνε τα πιο χτυπητά, το ξέρουν και πάλι συνεχίζουν. Δεν θα ρωτήσουν κάποιον παράξενο μυ (ή και κανέναν) γιατί το μάθημα είναι για αγγεία και νεύρα (άντε και λίγο σπλάχνα), αλλά εκείνοι συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν απ’έξω τους μυς της κνήμης. Και, οκ, να τα κάνουν και να διαβάζουν υπερβολικά με χίλιες επαναλήψεις σπίτι τους, αλλά όχι να είναι συνέχεια πάνω από το πτώμα! Υπάρχουν παιδιά που δεν τα έχουν δει καλά, άλλοι που δεν τα έχουν δει σχεδόν καθόλου κι εκείνοι που τα ξέρουν, αλλά έχουν αγχωθεί είναι όλη την ώρα πάνω και το παίζουν ιστορία αν τους πεις να κάνουν πέρα. Και ο «πέμπτος» (ένας μαλάκας που στο πρώτο έτος συστηνόταν με το καλημέρα ως εκείνος που πέρασε πέμπτος στη σχολή λες και ένοιαξε κάποιον άλλο πέρα από τη μάνα του) που κάθεται όλη την ώρα και δεν αφήνει άλλον να δει να πάει να εξεταστεί πρώτα σε ένα από τα άλλα δύο (η αφεντιά μου ξέρει στο χαλαρό να δείχνει τα στοιχεία και στα άλλα δύο) και μετά να πάει επισήμως να γαμηθεί.
Δεν είναι θέμα εξυπνάδας, αγαπητοί αναγνώστες, είναι θέμα να κοιτάξεις κάτι και να θυμάσαι που είναι και πως το λένε. Επικουρικά διαβάζεις και τη θεωρία και τον άτλαντα του Netter. Δεν είμαι τέρας εξυπνάδας. Απλά αν μου πεις (και σε όποιον να πεις) αυτό είναι το φρενικό νεύρο και είναι εδώ πέρα και το πιάσω και το δω άλλες δυο φορές για μισό δευτερόλεπτο τη φορά θα το θυμάμαι! Κι αν ξέρεις τη θεωρία, ακόμα κι αν δεν είσαι σίγουρος, ξέρεις που να ψάξεις. Και μαντέψτε. Συνήθως το βρίσκεις! Οπότε να πάνε να γαμηθούνε.
Δεν έχω κάποιο σχόλιο να κάνω, δεν κάνω κάτι άλλο πέρα από το να ασχολούμαι με το πτώμα αυτή την εβδομάδα και τη φίλη φίλη φίλη μου τον τελευταίο καιρό. Ακόμα και στο msn και facebook λίγο μπαίνω πλέον («καθόλου» ακούγεται μια φωνή στο βάθος), αλλά θα μπω σε σειρά που θα πάει!
Άντε, αν και αργά, καλή καινούργια σεζόν του blog και ευχαριστώ που το διαβάζετε!
Πέμπτη 24 Ιουνίου 2010
Το λιγότερο
Κοιτούσαν τον ήλιο από τον λόφο. Ήταν πρωί – ξημέρωνε. Οι πορτοκαλιές αχτίδες του θώπευαν το πρόσωπό τους, έστρωναν πέπλο της φωτιάς πάνω στο πράσινο χορτάρι, έδιναν ζωή στα κοιμισμένα λουλούδια. Δροσερό αεράκι άρχισε να φυσάει, από εκείνα τα όμορφα που εκτιμούνται μόνο ζεστές μέρες και το θρόισμα των φύλλων ξύπνησε το μεγάλο δέντρο που με τα κλαδιά του σκέπαζε όλη την πλαγιά, σκέπαζε την πρασινάδα, δρόσιζε τα έντομα και τα πουλιά που κούρνιαζαν πάνω και κάτω του, δρόσιζε κι εκείνους.
Η θέα, εικόνα παραμυθιού. Δέντρα καταπράσινα, ασάλευτα σαν τον στρατιώτη έστεκαν αριστερά και δεξιά, με τις ρίζες τους καρφωμένες στη γη διαπερνώντας τον γκρίζο βράχο. Ανάμεσα τους καμαρωτό και γαλήνιο ένα αφριστό ποτάμι με νερά γάργαρα, νερά κελαριστά και μπλε.
«Είναι ωραία, δεν είναι;», ρώτησε.
«Είναι πολύ ωραία», απάντησε εκείνη.
«Θα σε ξαναδώ;», έριξε την ερώτησή του χωρίς να πάρει τα μάτια του από τα θαύματα μπροστά του. Εκείνη ανασήκωσε τους ώμους της.
«Δεν ξέρω. Μπορεί.»
«Γιατί φεύγεις;»
«Γιατί ήρθε η ώρα να φύγω. Και τι ώρα! Πιο όμορφη δεν θα μπορούσε να ήταν η φύση. Καλύτερη ώρα και να θες δεν βρίσκεις.»
«Θα μας λείψεις.»
«Κι εμένα θα μου λείψετε, αλλά ήρθε η ώρα.»
Πέρασαν μερικά λεπτά χωρίς να μιλάνε, χωρίς να κοιτιούνται. Κοιτούσαν την πλάση, κοιτούσαν μέσα τους.
«Σου άρεσε, εδώ;»
«Ήταν πολύ ωραία.»
«Ευχαριστήθηκες;»
«Δεν μεγάλωσα; Δεν έζησα; Δεν χόρτασα; Δεν γέννησα; Δεν ανέθρεψα; Δεν ένιωσα; Δεν δίδαξα; Δεν αγάπησα;»
«Ναι.»
«Ε, τότε, λοιπόν, ευχαριστήθηκα και με το παραπάνω.»
Σηκώθηκε. Σηκώθηκε κι εκείνος. Έκανε να φύγει μα ήθελε κάτι να της πει, κάτι τελευταίο, κάτι, μα δεν ήξερε τι. Μερικά πράγματα δεν χωράνε σε αράδες.
«Θα κλάψεις;», τον ρώτησε.
«Δεν μου έρχεται.»
«Δεν χρειάζεται.»
«Και τι να κάνω για να δείξω την αγάπη μου;»
«Γράψε μια ιστορία σαν κι αυτή», χαμογέλασε, «γράψε μια ιστορία σαν κι αυτή και κάνε με αθάνατη», κι έφυγε.
Η θέα, εικόνα παραμυθιού. Δέντρα καταπράσινα, ασάλευτα σαν τον στρατιώτη έστεκαν αριστερά και δεξιά, με τις ρίζες τους καρφωμένες στη γη διαπερνώντας τον γκρίζο βράχο. Ανάμεσα τους καμαρωτό και γαλήνιο ένα αφριστό ποτάμι με νερά γάργαρα, νερά κελαριστά και μπλε.
«Είναι ωραία, δεν είναι;», ρώτησε.
«Είναι πολύ ωραία», απάντησε εκείνη.
«Θα σε ξαναδώ;», έριξε την ερώτησή του χωρίς να πάρει τα μάτια του από τα θαύματα μπροστά του. Εκείνη ανασήκωσε τους ώμους της.
«Δεν ξέρω. Μπορεί.»
«Γιατί φεύγεις;»
«Γιατί ήρθε η ώρα να φύγω. Και τι ώρα! Πιο όμορφη δεν θα μπορούσε να ήταν η φύση. Καλύτερη ώρα και να θες δεν βρίσκεις.»
«Θα μας λείψεις.»
«Κι εμένα θα μου λείψετε, αλλά ήρθε η ώρα.»
Πέρασαν μερικά λεπτά χωρίς να μιλάνε, χωρίς να κοιτιούνται. Κοιτούσαν την πλάση, κοιτούσαν μέσα τους.
«Σου άρεσε, εδώ;»
«Ήταν πολύ ωραία.»
«Ευχαριστήθηκες;»
«Δεν μεγάλωσα; Δεν έζησα; Δεν χόρτασα; Δεν γέννησα; Δεν ανέθρεψα; Δεν ένιωσα; Δεν δίδαξα; Δεν αγάπησα;»
«Ναι.»
«Ε, τότε, λοιπόν, ευχαριστήθηκα και με το παραπάνω.»
Σηκώθηκε. Σηκώθηκε κι εκείνος. Έκανε να φύγει μα ήθελε κάτι να της πει, κάτι τελευταίο, κάτι, μα δεν ήξερε τι. Μερικά πράγματα δεν χωράνε σε αράδες.
«Θα κλάψεις;», τον ρώτησε.
«Δεν μου έρχεται.»
«Δεν χρειάζεται.»
«Και τι να κάνω για να δείξω την αγάπη μου;»
«Γράψε μια ιστορία σαν κι αυτή», χαμογέλασε, «γράψε μια ιστορία σαν κι αυτή και κάνε με αθάνατη», κι έφυγε.
Σάββατο 19 Ιουνίου 2010
Biology Of a Simple Life (part 10)
Ο στρατός είχε ιδρύσει μία νέα μονάδα μαχητικών αεροπλάνων, την Opera 4. Τέσσερεις άριστοι πιλότοι με αξιοζήλευτες γνώσεις μουσικής οδηγούσαν από ένα αεροπλάνο τελευταίας τεχνολογίας με τη διαφορά πως ενώ τα άλλα έχουν πάνω τους ό,τι μπορεί να έχει ένα αεροπλάνο που ειδικεύεται στο να καταστρέφει άλλα αεροπλάνα, εκείνα είχαν επιπλέον ειδική συσκευή αναπαραγωγής ψηφιακών ηχητικών κυμάτων μέσα από μεγάφωνα που προσαρμόζονταν στα φτερά τους. Κοινώς, κάτι σαν mp3 player. Υπήρχαν και τα ειδικά Opera Deluxe Edition με πικ απ αντί για mp3 έτσι ώστε να ικανοποιούν το αίτημα του εχθρού να πεθάνει από μερακλή πιλότο-λάτρη της μουσικής.
Είναι παράξενη ιστορία πως αυτή η μονάδα προέκυψε στον στρατό. Λέγεται πως ο ανώτατος μηχανικός αεροσκαφών εκεί που έπινε ένα βράδυ με έναν από τους στρατηγούς δυνατή ρακί, ουίσκια και λικέρ με φράουλες άρχισε με δάκρια στα μάτια να διηγείται πως μικρός του άρεσε η όπερα, αλλά ο πατέρας του την θεωρούσε gay – οπότε αυτή η μουσική απαγορευόταν στο σπίτι τους. Ο στρατηγός τότε έπιασε το χέρι του ανώτατου μηχανικού και του είπε με μάτια που γυάλιζαν από έμπνευση και μέθη πως αρκετές φορές ονειρεύτηκε πως χορεύει με κάποιον όμορφο, καλλιεργημένο σύντροφο κάτω από τη μεθυστική σχεδόν μουσική της όπερας που θα έβγαινε από μαχητικά αεροπλάνα, ενώ αυτά θα πετούσαν χαριτωμένα από πάνω τους. «Τι όμορφο θέαμα!», αναφώνησε τότε ο ανώτατος μηχανικός και σηκώθηκαν και οι δυο από τις καρέκλες. «Αν φτιάξω τέτοια αεροπλάνα;», ρώτησε. «Τότε θα μου μένει να βρω έναν όμορφο, καλλιεργημένο σύντροφο», είπε ο στρατηγός. «Αν και δεν νομίζω πως χρειάζεται να ψάξω μακριά», ψιθύρισε. Τα χείλη τους πλησίασαν και το απαλό άγγιγμα μετατράπηκε σε μονομαχία των γλωσσών τους. Το χέρι του ανώτατου μηχανικού γράπωσε τον γλουτό του στρατηγού με ένα επιφώνημα λαγνείας.
Την επομένη η απόφαση για να κατασκευαστούν τέτοια αεροπλάνα περιλαμβανόταν ανάμεσα στα πορίσματα μιας παράνομης σχεδόν, μυστικής, έντονης, εξαντλητικής… σύσκεψης.
- Να πάρει και να με σηκώσει!, αναφώνησε ο Eric Coli κοιτώντας μια οθόνη δίπλα στο τιμόνι του ζέπελιν.
- Τι έγινε;, ρώτησε ο Τζέηκομπ
- Μόλις είδα στο internet πως ακυρώθηκε το αγαπημένο μου show στην τηλεόραση!
- Θα έπαιρνα όρκο πως θα έλεγες κάτι για μαχητικά αεροπλάνα που μας κυνηγάνε.
- Για να δω… α, ναι, όντως έχουμε 4 από πίσω. Χα, κοίτα να δεις σύμπτωση!...
Τα Opera ακολουθούσαν με ταχύτητα το ζέπελιν από πίσω, σχηματίζοντας τέσσερεις παράλληλους στίχους. Ξαφνικά τα δύο ακριανά, αριστερά και δεξιά, άρχισαν να απομακρύνονται στα πλάγια αναπτύσσοντας ταχύτητα ενώ το τρίτο από δεξιά αεροπλάνο άρχισε να χάνει ύψος. Σε 2 λεπτά ήταν προφανές τι σχεδίαζαν να κάνουν. Το αεροπλάνο που είχε χάσει ύψος είχε αναπτύξει ταχύτητα και διέσχισε τον κάτω εναέριο χώρο του ζέπελιν ώστε να βρεθεί μπροστά του, ενώ τα δύο ακριανά το είχαν πλευρίσει από τα δύο πλάγια. Με λίγα λόγια, τους είχαν περικυκλώσει.
- Μας έχουν περικυκλώσει!, αναφώνησε ο Τζέηκομπ.
- Όχι, ακριβώς, παρατήρησε ο κύριος Lamarck. Δηλαδή, ναι, μπορείς να θεωρήσεις πως κάθε ένα αεροπλάνο αποτελεί το τελικό σημείο διάμετρο κύκλου κι αν φέρουμε δύο νοητές διαμέτρους κάθετες μεταξύ τους τότε όντως μπορεί να φανταστεί κανείς πως σχηματίζουν κύκλο. Αλλά προσωπικά προτιμώ ρόμβο.
- Είσαι τρελός!, φώναξε ο Τζέηκομπ. Ήθελα να στο πω και πριν που έλεγες μαλακίες ότι θες να σκοτώσεις τον θεό, αλλά δεν το έκανα από ευγένεια. Είσαι τρελός, όμως!
- Κι εσείς τυχερός που δεν νευριάζω εύκολα με ανοησίες, πέταξε ο κύριος Lamarck. Αχ, αυτή η νεολαία σήμερα, δεν εκτιμά την αληθινή περιπέτεια.
- Τι νεολαία! Είμαι 35! Και, διάολε, αν δεν μας σκοτώσουν αυτά τα μαχητικά τότε θα πάμε σίγουρα φυλακή για όλη μας τη ζωή!
- 35 και καθηγητής πανεπιστημίου;
- Είχε την έδρα ο πατέρας μου.
- Α. Κύριε Coli, τι μπορούμε να κάνουμε για να αποφύγουμε το θάνατο ή μοίρα χειρότερη από αυτόν;
- Μπορούμε να πολεμήσουμε τα αεροπλάνα. Έχουμε καναδυο οπλάκια στο ζέπελιν αν θυμάστε. Ή μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή την καινούργια τεχνολογία που ενσωματώσαμε, ξέρετε, το σχέδιο Ναυτίλος.
- Α, ναι, ναι… κύριε Wilkins, τι λέτε να κάνουμε;
- Σχέδιο που δεν έχετε δοκιμάσει και το λένε Ναυτίλος;
- Ναι.
- Οπλάκια;
- Οπλάκια, κύριε Coli;
- Φλωγοβόλο, κύριε Lamarck.
- Λοιπόν, τι λέτε κύριε Wilkins;
- Φλωγοβόλο σε ζέπελιν; Που λειτουργεί με υδρογόνο το μπαλόνι του; Αχ… Τον Ναυτίλο.
- Τον Ναυτίλο, κύριε Coli.
- Πάτησα είδη το κουμπί, κύριε Lamarck. Το φλωγοβόλο ήταν όντως ηλίθια ιδέα.
- Και τώρα τι θα γίνει;, ρώτησε ο Τζέηκομπ.
- Τώρα περιμένουμε να αποκοπεί το μπαλόνι από το σώμα του ζέπελιν.
- Τι;!!!
- Ανοίξατε πυρ!, μίλησε στο μικρόφωνο ένας πιλότος. Πάτησε το play σε μία συσκευή δίπλα στο τιμόνι και μία σοπράνο άρχισε να ηχεί σε όλο τον ουρανό γύρω του.
- Αχ, λατρέυω αυτή τη μουσική, ακούστηκε ο πιλότος του δεύτερου Opera. Είναι σχεδόν μαγική.
Και ήταν σχεδόν μαγική. Σχεδόν μαγική όπως μια μουσική μπορεί να είναι. Σχεδόν μαγική, όπως σχεδόν μαγική έκανε την εικόνα των αεροπλάνων να έχουν περικυκλώσει (ή περιρομβώσει) το ζέπελιν. Τα μαχητικά άρχισαν να ρίχνουν μεταλλική φωτιά.
Το ζέπελιν τραντάχτηκε.
- Τι γίνεται;, ρώτησε ανήσυχα ο Τζέηκομπ.
- Άσκοπη ερώτηση, θα σας έλεγα έτσι κι αλλιώς, απάντησε ήρεμα το Eric Coli. Πυροβόλησαν το μπαλόνι και το τρύπησαν. Χάνουμε ύψος.
- Και πως είσαι τόσο ψύχραιμος;
- Έτσι κι αλλιώς αποκοβόμαστε από το μπαλόνι σιγά σιγα. Αυτό είναι το σχέδιο. Θα ανησυχούσα αν μα έριχναν κάτι το πύρινο κι έπαιρνε φωτιά το υδρογόνο που βγαίνει από το μπαλόνι.
Ακούστηκε μία τσιρίδα ενός όπλου ανάμεσα στο ντουέτο των τραγουδιστών της όπερας που ακουγόταν τώρα.
- Και μόλις έπιασε φωτιά το υδρογόνο. Σε 5,4,3,2,1…
- Αποκοβόμαστε από το μπαλόνι;!
- Όχι, ανατινάσεται το υδρογόνο.
Ήταν σχεδόν μαγικό το θέαμα. Η ορχήστρα να σολάρει και, να!, μπαίνει ξανά η σοπράνο να εντυπωσιάσει και τόσο δυνατή και ωραία ήταν η φωνή της που φάνηκε σα να προκάλεσε εκείνη την έκρηξη στον αέρα. Η κινούμενη εικόνα έγινε αργή. Οι φλόγες έγλυφαν τα σύννεφα κι ένα πύρινο σώμα ενός ζέπελιν άρχισε να πέφτει προς τη θάλασσα. Έπεσε, για μια στιγμή φάνηκε σα να επέπλεε, αλλά τελικά νίκησε την άνωση και βυθίστηκε στα μαύρα νερά του ατλαντικού.
- Αποστολή εξετελέσθη, μίλησε στο μικρόφωνο ο πιλότος του Opera 1.
- Μπράβο, μονάδα Opera. Τώρα επιστρέψτε αμέσως στη βάση γιατί ένας στρατηγός μας δήλωσε πως θέλει να χορέψει ενώ εσείς θα κάνετε χορευτικές μανούβρες.
- Γιατί;
- Don’t ask, don’t tell.
- Να πάρει!
- Τι έγινε;
- Κοίταξα μόλις τώρα στο internet. Ακυρώθηκε το αγαπημένο μου show στην τηλεόραση.
Η σοπράνο συνέχιζε να τραγουδάει.
Είναι παράξενη ιστορία πως αυτή η μονάδα προέκυψε στον στρατό. Λέγεται πως ο ανώτατος μηχανικός αεροσκαφών εκεί που έπινε ένα βράδυ με έναν από τους στρατηγούς δυνατή ρακί, ουίσκια και λικέρ με φράουλες άρχισε με δάκρια στα μάτια να διηγείται πως μικρός του άρεσε η όπερα, αλλά ο πατέρας του την θεωρούσε gay – οπότε αυτή η μουσική απαγορευόταν στο σπίτι τους. Ο στρατηγός τότε έπιασε το χέρι του ανώτατου μηχανικού και του είπε με μάτια που γυάλιζαν από έμπνευση και μέθη πως αρκετές φορές ονειρεύτηκε πως χορεύει με κάποιον όμορφο, καλλιεργημένο σύντροφο κάτω από τη μεθυστική σχεδόν μουσική της όπερας που θα έβγαινε από μαχητικά αεροπλάνα, ενώ αυτά θα πετούσαν χαριτωμένα από πάνω τους. «Τι όμορφο θέαμα!», αναφώνησε τότε ο ανώτατος μηχανικός και σηκώθηκαν και οι δυο από τις καρέκλες. «Αν φτιάξω τέτοια αεροπλάνα;», ρώτησε. «Τότε θα μου μένει να βρω έναν όμορφο, καλλιεργημένο σύντροφο», είπε ο στρατηγός. «Αν και δεν νομίζω πως χρειάζεται να ψάξω μακριά», ψιθύρισε. Τα χείλη τους πλησίασαν και το απαλό άγγιγμα μετατράπηκε σε μονομαχία των γλωσσών τους. Το χέρι του ανώτατου μηχανικού γράπωσε τον γλουτό του στρατηγού με ένα επιφώνημα λαγνείας.
Την επομένη η απόφαση για να κατασκευαστούν τέτοια αεροπλάνα περιλαμβανόταν ανάμεσα στα πορίσματα μιας παράνομης σχεδόν, μυστικής, έντονης, εξαντλητικής… σύσκεψης.
- Να πάρει και να με σηκώσει!, αναφώνησε ο Eric Coli κοιτώντας μια οθόνη δίπλα στο τιμόνι του ζέπελιν.
- Τι έγινε;, ρώτησε ο Τζέηκομπ
- Μόλις είδα στο internet πως ακυρώθηκε το αγαπημένο μου show στην τηλεόραση!
- Θα έπαιρνα όρκο πως θα έλεγες κάτι για μαχητικά αεροπλάνα που μας κυνηγάνε.
- Για να δω… α, ναι, όντως έχουμε 4 από πίσω. Χα, κοίτα να δεις σύμπτωση!...
Τα Opera ακολουθούσαν με ταχύτητα το ζέπελιν από πίσω, σχηματίζοντας τέσσερεις παράλληλους στίχους. Ξαφνικά τα δύο ακριανά, αριστερά και δεξιά, άρχισαν να απομακρύνονται στα πλάγια αναπτύσσοντας ταχύτητα ενώ το τρίτο από δεξιά αεροπλάνο άρχισε να χάνει ύψος. Σε 2 λεπτά ήταν προφανές τι σχεδίαζαν να κάνουν. Το αεροπλάνο που είχε χάσει ύψος είχε αναπτύξει ταχύτητα και διέσχισε τον κάτω εναέριο χώρο του ζέπελιν ώστε να βρεθεί μπροστά του, ενώ τα δύο ακριανά το είχαν πλευρίσει από τα δύο πλάγια. Με λίγα λόγια, τους είχαν περικυκλώσει.
- Μας έχουν περικυκλώσει!, αναφώνησε ο Τζέηκομπ.
- Όχι, ακριβώς, παρατήρησε ο κύριος Lamarck. Δηλαδή, ναι, μπορείς να θεωρήσεις πως κάθε ένα αεροπλάνο αποτελεί το τελικό σημείο διάμετρο κύκλου κι αν φέρουμε δύο νοητές διαμέτρους κάθετες μεταξύ τους τότε όντως μπορεί να φανταστεί κανείς πως σχηματίζουν κύκλο. Αλλά προσωπικά προτιμώ ρόμβο.
- Είσαι τρελός!, φώναξε ο Τζέηκομπ. Ήθελα να στο πω και πριν που έλεγες μαλακίες ότι θες να σκοτώσεις τον θεό, αλλά δεν το έκανα από ευγένεια. Είσαι τρελός, όμως!
- Κι εσείς τυχερός που δεν νευριάζω εύκολα με ανοησίες, πέταξε ο κύριος Lamarck. Αχ, αυτή η νεολαία σήμερα, δεν εκτιμά την αληθινή περιπέτεια.
- Τι νεολαία! Είμαι 35! Και, διάολε, αν δεν μας σκοτώσουν αυτά τα μαχητικά τότε θα πάμε σίγουρα φυλακή για όλη μας τη ζωή!
- 35 και καθηγητής πανεπιστημίου;
- Είχε την έδρα ο πατέρας μου.
- Α. Κύριε Coli, τι μπορούμε να κάνουμε για να αποφύγουμε το θάνατο ή μοίρα χειρότερη από αυτόν;
- Μπορούμε να πολεμήσουμε τα αεροπλάνα. Έχουμε καναδυο οπλάκια στο ζέπελιν αν θυμάστε. Ή μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή την καινούργια τεχνολογία που ενσωματώσαμε, ξέρετε, το σχέδιο Ναυτίλος.
- Α, ναι, ναι… κύριε Wilkins, τι λέτε να κάνουμε;
- Σχέδιο που δεν έχετε δοκιμάσει και το λένε Ναυτίλος;
- Ναι.
- Οπλάκια;
- Οπλάκια, κύριε Coli;
- Φλωγοβόλο, κύριε Lamarck.
- Λοιπόν, τι λέτε κύριε Wilkins;
- Φλωγοβόλο σε ζέπελιν; Που λειτουργεί με υδρογόνο το μπαλόνι του; Αχ… Τον Ναυτίλο.
- Τον Ναυτίλο, κύριε Coli.
- Πάτησα είδη το κουμπί, κύριε Lamarck. Το φλωγοβόλο ήταν όντως ηλίθια ιδέα.
- Και τώρα τι θα γίνει;, ρώτησε ο Τζέηκομπ.
- Τώρα περιμένουμε να αποκοπεί το μπαλόνι από το σώμα του ζέπελιν.
- Τι;!!!
- Ανοίξατε πυρ!, μίλησε στο μικρόφωνο ένας πιλότος. Πάτησε το play σε μία συσκευή δίπλα στο τιμόνι και μία σοπράνο άρχισε να ηχεί σε όλο τον ουρανό γύρω του.
- Αχ, λατρέυω αυτή τη μουσική, ακούστηκε ο πιλότος του δεύτερου Opera. Είναι σχεδόν μαγική.
Και ήταν σχεδόν μαγική. Σχεδόν μαγική όπως μια μουσική μπορεί να είναι. Σχεδόν μαγική, όπως σχεδόν μαγική έκανε την εικόνα των αεροπλάνων να έχουν περικυκλώσει (ή περιρομβώσει) το ζέπελιν. Τα μαχητικά άρχισαν να ρίχνουν μεταλλική φωτιά.
Το ζέπελιν τραντάχτηκε.
- Τι γίνεται;, ρώτησε ανήσυχα ο Τζέηκομπ.
- Άσκοπη ερώτηση, θα σας έλεγα έτσι κι αλλιώς, απάντησε ήρεμα το Eric Coli. Πυροβόλησαν το μπαλόνι και το τρύπησαν. Χάνουμε ύψος.
- Και πως είσαι τόσο ψύχραιμος;
- Έτσι κι αλλιώς αποκοβόμαστε από το μπαλόνι σιγά σιγα. Αυτό είναι το σχέδιο. Θα ανησυχούσα αν μα έριχναν κάτι το πύρινο κι έπαιρνε φωτιά το υδρογόνο που βγαίνει από το μπαλόνι.
Ακούστηκε μία τσιρίδα ενός όπλου ανάμεσα στο ντουέτο των τραγουδιστών της όπερας που ακουγόταν τώρα.
- Και μόλις έπιασε φωτιά το υδρογόνο. Σε 5,4,3,2,1…
- Αποκοβόμαστε από το μπαλόνι;!
- Όχι, ανατινάσεται το υδρογόνο.
Ήταν σχεδόν μαγικό το θέαμα. Η ορχήστρα να σολάρει και, να!, μπαίνει ξανά η σοπράνο να εντυπωσιάσει και τόσο δυνατή και ωραία ήταν η φωνή της που φάνηκε σα να προκάλεσε εκείνη την έκρηξη στον αέρα. Η κινούμενη εικόνα έγινε αργή. Οι φλόγες έγλυφαν τα σύννεφα κι ένα πύρινο σώμα ενός ζέπελιν άρχισε να πέφτει προς τη θάλασσα. Έπεσε, για μια στιγμή φάνηκε σα να επέπλεε, αλλά τελικά νίκησε την άνωση και βυθίστηκε στα μαύρα νερά του ατλαντικού.
- Αποστολή εξετελέσθη, μίλησε στο μικρόφωνο ο πιλότος του Opera 1.
- Μπράβο, μονάδα Opera. Τώρα επιστρέψτε αμέσως στη βάση γιατί ένας στρατηγός μας δήλωσε πως θέλει να χορέψει ενώ εσείς θα κάνετε χορευτικές μανούβρες.
- Γιατί;
- Don’t ask, don’t tell.
- Να πάρει!
- Τι έγινε;
- Κοίταξα μόλις τώρα στο internet. Ακυρώθηκε το αγαπημένο μου show στην τηλεόραση.
Η σοπράνο συνέχιζε να τραγουδάει.
Πέμπτη 6 Μαΐου 2010
Σκέψεις πάνω στις τελευταίες οικονομικές εξελίξεις
H αλήθεια είναι πως έχω μπερδευτεί. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω και δεν ξέρω αν θέλω να ξέρω.
Έχουμε και λέμε.
Τα ΜΜΕ μου δίδαξαν ότι:
Η Ελλάδα είναι χρεωμένη. Φταίνε οι πολιτικοί μετά την μεταπολίτευση και, φυσικά, οι Έλληνες που τους ψήφιζαν, όχι γιατί τους πίστευαν, αλλά γιατί ήθελαν να κερδίσουν κάτι προσωπικά – κάτι που ο πολιτικός το έταζε και καμιά φορά το έκανε πραγματικότητα (aka ρουσφέτι).
Οι πολιτικοί έκλεβαν, η Ελλάδα δανειζόταν όλο περισσότερα για να τα βγάλει πέρα, οι πολιτικοί πάλι έκλεβαν, αντί να δώσουν τα λεφτά αυτά για αναπτυξιακή πολιτική.
Ο λαός τα έξινε, γιατί α) είχε την υπέροχη ρουσφετολογική σχέση με την κυβέρνηση β) απλά δεν το έψαχνε το ζήτημα. Κάπου εδώ να πω πως εξαιρώ από το λαό που τα έξινε όποιον πιστεύει πως αντιτασσόταν στα ρουσφέτια κτλ. Δεν μπορώ να τους βάλω όλους στο ίδιο σακί και θα έχει δίκιο όποιος αισθάνεται αδικημένος τώρα.
Συμπέρασμα: Η Ελλάδα ξόδευε πιο πολλά από όσα παρήγαγε. Μαθηματικά αυτό οδηγεί στη σημερινή κατάσταση.
Κανένα κράτος δεν ήθελε να μας δανείσει, γιατί δεν ήθελε να πληρώσει τον διαχρονικό οχαδελφισμό μας. Είπαμε θα το κάνουμε μόνοι μας, με σχέδιο ανάκαμψης, αλλά με τα σχόλια των πολιτικών μας και τους αριθμούς δεν πείθαμε τους ξένους επενδυτές. Κάπου εδώ έρχεται το ΔΝΤ και μας λέει «αφού δεν σας δανείζει κανένας και δεν επενδύει κανένας, γιατί δεν σας εμπιστεύονται, θα σας βοηθήσω εγώ. Θα σας δανείσω, θα σας υποβάλω σχέδιο ανάκαμψης και φυσικά αποπληρωμής του δανείου που θα σας δίνω, αλλά για να είμαι σίγουρος πως δεν θα κοροιδέψετε κι εμένα θα σας επιβλέπω. Το σχέδιο ανάκαμψης θα είναι επώδυνο για να ανακάμψει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα η ελληνική οικονομία» Ρωτήσαμε αν δεν συμφωνήσουμε τι θα γίνει. Μας απάντησαν πως η Ελλάδα θα πτωχεύσει.
Συμπέρασμα: Το ΔΝΤ είναι η μόνη λύση, όσο κι αν δεν το θέλουμε. Το πάρτυ τελείωσε, σφίξτε τα ζωνάρια και πιάστε δουλειά και θα κάνετε 30 χρόνια να δείτε ξανά χαλαρές μέρες.
Ακούω μετά την άλλη άποψη, όχι πολύ τεκμηριωμένη, βέβαια, αλλά ήταν μία άλλη άποψη.
Δεν χρειάζεται να προσφύγουμε στο ΔΝΤ. Δεν είναι η μόνη λύση!
Τι να κάνουμε;, ρώτησα απορημένος.
«Θα τους πούμε «πάρτε τα @@ μας» και θα φύγουν. Θα γυρίσει η Ευρωπαική Ένωση και θα μας πει τι σκατά νομίζουμε πως κάνουμε και θα τους πούμε «πάρτε τα @@ μας κι εσείς» και θα φύγουμε από την Ευρωζώνη.»
Ναι, αλλά θα πάρουμε δραχμή. Θα μας την υποτιμήσουν. Πάλι χρωστάμε, πάλι θέλουμε επενδύσεις, σχολιάζω.
«Θα μας δανείσουν άλλα κράτη, όπως η Ρωσία και η Κίνα. Θα κάνουμε επενδύσεις στο εσωτερικό. Θα φορολογήσουμε το μεγάλο κεφάλαιο, εκκλησία, εθνικοποίηση των τραπεζών. Δεν θα έχουμε το βραχνά του ΔΝΤ στο κεφάλι μας. Ο Λαζόπουλος είπε μάλιστα πως η Τουρκία είπε στο ΔΝΤ να πάρει τα @@ τους και κάτι έκανε με το δημόσιο και τις εσωτερικές επενδύσεις και πάει καλά.»
Μετά έμαθα πως λειτουργεί το τραπεζικό σύστημα από το Zeitgeist – Addendum, που δεν βρήκα κάποια κριτική που να λέει πως παραπληροφορεί για το συγκεκριμένο ζήτημα τουλάχιστον. Δείτε την ταινία. Ουσιαστικά με το ΔΝΤ βοηθάμε τις ξένες τράπεζες να κερδίσουν λεφτά και οι πλούσιοι να γίνουν πουσιότεροι.
Και μετά διάβασα την συγκεκριμένη ανάρτηση από το blog troktiko:
http://troktiko.blogspot.com/2010/05/blog-post_3987.html
Οπότε είναι ένα συνδυασμός πολιτικής διαφθοράς, τραπεζικής διαφθοράς και μαλακίας δικιάς μας που όχι μόνο το ανεχόμασταν τόσο χρόνια, αλλά μεγάλο ποσοστό από εμάς μένει ακόμα μέσα στα σπίτια του και δεν κάνει τίποτα. Σωπαίνει.
Εντάξει δεν θα σας κρίνω. Ίσως να είμαι εγώ υπερβολικός και να ζητάω πολλά. Ίσως να έχω κάποιο σύνδρομο του μεσσία και να θέλω να μπορώ να σώσω τον κόσμο όλο, όταν προφανώς δεν εξαρτάται μόνο από εμένα. Αλλά δεν ξέρω αν κάνω και τίποτα από το λίγο που μου αναλογεί να κάνω.
Θα κρίνω εμένα, λοιπόν. Ντροπή μου.
Έχουμε και λέμε.
Τα ΜΜΕ μου δίδαξαν ότι:
Η Ελλάδα είναι χρεωμένη. Φταίνε οι πολιτικοί μετά την μεταπολίτευση και, φυσικά, οι Έλληνες που τους ψήφιζαν, όχι γιατί τους πίστευαν, αλλά γιατί ήθελαν να κερδίσουν κάτι προσωπικά – κάτι που ο πολιτικός το έταζε και καμιά φορά το έκανε πραγματικότητα (aka ρουσφέτι).
Οι πολιτικοί έκλεβαν, η Ελλάδα δανειζόταν όλο περισσότερα για να τα βγάλει πέρα, οι πολιτικοί πάλι έκλεβαν, αντί να δώσουν τα λεφτά αυτά για αναπτυξιακή πολιτική.
Ο λαός τα έξινε, γιατί α) είχε την υπέροχη ρουσφετολογική σχέση με την κυβέρνηση β) απλά δεν το έψαχνε το ζήτημα. Κάπου εδώ να πω πως εξαιρώ από το λαό που τα έξινε όποιον πιστεύει πως αντιτασσόταν στα ρουσφέτια κτλ. Δεν μπορώ να τους βάλω όλους στο ίδιο σακί και θα έχει δίκιο όποιος αισθάνεται αδικημένος τώρα.
Συμπέρασμα: Η Ελλάδα ξόδευε πιο πολλά από όσα παρήγαγε. Μαθηματικά αυτό οδηγεί στη σημερινή κατάσταση.
Κανένα κράτος δεν ήθελε να μας δανείσει, γιατί δεν ήθελε να πληρώσει τον διαχρονικό οχαδελφισμό μας. Είπαμε θα το κάνουμε μόνοι μας, με σχέδιο ανάκαμψης, αλλά με τα σχόλια των πολιτικών μας και τους αριθμούς δεν πείθαμε τους ξένους επενδυτές. Κάπου εδώ έρχεται το ΔΝΤ και μας λέει «αφού δεν σας δανείζει κανένας και δεν επενδύει κανένας, γιατί δεν σας εμπιστεύονται, θα σας βοηθήσω εγώ. Θα σας δανείσω, θα σας υποβάλω σχέδιο ανάκαμψης και φυσικά αποπληρωμής του δανείου που θα σας δίνω, αλλά για να είμαι σίγουρος πως δεν θα κοροιδέψετε κι εμένα θα σας επιβλέπω. Το σχέδιο ανάκαμψης θα είναι επώδυνο για να ανακάμψει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα η ελληνική οικονομία» Ρωτήσαμε αν δεν συμφωνήσουμε τι θα γίνει. Μας απάντησαν πως η Ελλάδα θα πτωχεύσει.
Συμπέρασμα: Το ΔΝΤ είναι η μόνη λύση, όσο κι αν δεν το θέλουμε. Το πάρτυ τελείωσε, σφίξτε τα ζωνάρια και πιάστε δουλειά και θα κάνετε 30 χρόνια να δείτε ξανά χαλαρές μέρες.
Ακούω μετά την άλλη άποψη, όχι πολύ τεκμηριωμένη, βέβαια, αλλά ήταν μία άλλη άποψη.
Δεν χρειάζεται να προσφύγουμε στο ΔΝΤ. Δεν είναι η μόνη λύση!
Τι να κάνουμε;, ρώτησα απορημένος.
«Θα τους πούμε «πάρτε τα @@ μας» και θα φύγουν. Θα γυρίσει η Ευρωπαική Ένωση και θα μας πει τι σκατά νομίζουμε πως κάνουμε και θα τους πούμε «πάρτε τα @@ μας κι εσείς» και θα φύγουμε από την Ευρωζώνη.»
Ναι, αλλά θα πάρουμε δραχμή. Θα μας την υποτιμήσουν. Πάλι χρωστάμε, πάλι θέλουμε επενδύσεις, σχολιάζω.
«Θα μας δανείσουν άλλα κράτη, όπως η Ρωσία και η Κίνα. Θα κάνουμε επενδύσεις στο εσωτερικό. Θα φορολογήσουμε το μεγάλο κεφάλαιο, εκκλησία, εθνικοποίηση των τραπεζών. Δεν θα έχουμε το βραχνά του ΔΝΤ στο κεφάλι μας. Ο Λαζόπουλος είπε μάλιστα πως η Τουρκία είπε στο ΔΝΤ να πάρει τα @@ τους και κάτι έκανε με το δημόσιο και τις εσωτερικές επενδύσεις και πάει καλά.»
Μετά έμαθα πως λειτουργεί το τραπεζικό σύστημα από το Zeitgeist – Addendum, που δεν βρήκα κάποια κριτική που να λέει πως παραπληροφορεί για το συγκεκριμένο ζήτημα τουλάχιστον. Δείτε την ταινία. Ουσιαστικά με το ΔΝΤ βοηθάμε τις ξένες τράπεζες να κερδίσουν λεφτά και οι πλούσιοι να γίνουν πουσιότεροι.
Και μετά διάβασα την συγκεκριμένη ανάρτηση από το blog troktiko:
http://troktiko.blogspot.com/2010/05/blog-post_3987.html
Οπότε είναι ένα συνδυασμός πολιτικής διαφθοράς, τραπεζικής διαφθοράς και μαλακίας δικιάς μας που όχι μόνο το ανεχόμασταν τόσο χρόνια, αλλά μεγάλο ποσοστό από εμάς μένει ακόμα μέσα στα σπίτια του και δεν κάνει τίποτα. Σωπαίνει.
Εντάξει δεν θα σας κρίνω. Ίσως να είμαι εγώ υπερβολικός και να ζητάω πολλά. Ίσως να έχω κάποιο σύνδρομο του μεσσία και να θέλω να μπορώ να σώσω τον κόσμο όλο, όταν προφανώς δεν εξαρτάται μόνο από εμένα. Αλλά δεν ξέρω αν κάνω και τίποτα από το λίγο που μου αναλογεί να κάνω.
Θα κρίνω εμένα, λοιπόν. Ντροπή μου.
Σάββατο 1 Μαΐου 2010
Biology Of a Simple Life (part 9)
Ο Tony ήταν ένα μικρό ψάρι. Δούλευε στα εργοστάσια καθαρισμού δοντιών από καρχαρίες, όχι καμιά σπουδαία δουλειά, αλλά τουλάχιστον μπορούσε να απολαύσει όλα εκείνα τα δικαιώματα ενός τυπικού εργαζόμενου, δικαιώματα που άλλα μικρά ψάρια είχαν κατακτήσει με αίμα πριν από αυτόν. Δεν ήθελε πολλά από τη ζωή του ο Tony – η ευτυχία, πίστευε, βρίσκεται στα μικρά πράγματα: ήθελε να μπορεί να δουλεύει ένα σημαντικό ωράριο και να πληρώνεται δίκαια, αμοιβή ανάλογη της ποιότητας και ποσότητας της εργασίας του, ήθελε να αναγνωρίζεται η όρεξη και το φιλότιμο του για περισσότερη ενασχόληση με τη διαδικασία παραγωγής, ήθελε τις διακοπές του, τα δώρα του, την ισοδύναμη αντιμετώπισή του με όλα τα μεγαλύτερα από αυτόν ψάρια. Αυτά και το δικαίωμα στην αγάπη, καθώς και το να μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα γυμνός στο σπίτι του. Ο Tony ήταν ένα απλό ψάρι.
Τι να τις κάνει τις πολυτέλειες ο Tony; Ήξερε πως η δύναμη και η εξουσία διαφθείρουν και θολώνουν το μυαλό και οι πολυτέλειες τι άλλο είναι παρά υποκατάστατα δύναμης κι εξουσίας; Απαπα, όχι, όχι, όχι, μακριά απ’τον Tony τέτοια πράγματα! Άλλωστε εκείνος είχα μια μικρή απόλαυση που ίσως ήταν ο μόνος που την είχε βαφτίσει πολυτέλεια. Του άρεσε ο ουρανός! Όταν τελείωνε τη δουλειά, μια και δυο κινούσε κατά την επιφάνεια για να μπορέσει να δει το καταπληκτικό αυτό μπλε πράγμα. Κρυφή του επιθυμία ήταν να πετάξει, αλλά μιας και δεν είχε φτερά, την εξελικτική πίεση και δεν ισχύουν τα τεράστια εξελικτικά άλματα το λιγότερο που μπορούσε να κάνει ο Tony κι αυτό στο οποίο αρκούταν ήταν να κοιτάει τον ουρανό για ώρες. Κι εκείνη την μέρα, 1 Μαΐου, που ο Tony δεν είχε δουλειά για να τιμήσει τα μικρότερα ψάρια που πριν από αυτόν πέθαναν για να μπορεί ο Tony να χαίρεται την απλή του αυτή απόλαυση, δεν βρήκε καλύτερο τρόπο να αποδώσει αυτόν το φόρο τιμής από το να κοιτάξει τον ουρανό.
Του καρχαρία, όμως, του οποίου ο Tony καθάριζε τα δόντια δεν του άρεσε καθόλου αυτή η μέρα. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί έπρεπε να αποδώσουν φόρο τιμή σε εργαζομένους χωρίς να εργάζονται. Ήξεραν τι είναι μια μέρα παραπάνω εργασίας, ήξεραν σε τι σημαντικό ποσοστό παραγωγής αντιστοιχεί; Κι αν δούλευαν μόνο εκείνοι κι έπιαναν στον ύπνο την αγορά; Ούτε στα πιο τρελά του όνειρα τέτοιο μονοπώλιο! Θα μπορούσε καμαρωτός να δείξει πόσο πιο λευκά είναι τα δόντια του στους άλλους μεγαλοκαρχαρίες φίλους του, να κάνει μόστρα, να ικανοποιήσει το υπερδιογκωμένο εγώ του. Δεν ήταν κακό να κάνεις επίδειξη. Είχε γεννηθεί με δύναμη κι εξουσία πάνω στα μικρότερα ψάρια, από τη μέρα που γεννήθηκε δεν αρκέστηκε σε απλές απολαύσεις. Δεν θα αρκούταν τώρα!
Βυθισμένος στις σκέψεις του και νευριασμένος βγαίνει έξω από το σπίτι του να ξεσκάσει μα πιο πολύ να δει τι έκαναν τα άλλα ψάρια όταν δεν δούλευαν. Αλλά δεν είδε σχεδόν κανένα, γιατί, βλέπετε, τα περισσότερα προτίμησαν το δικαίωμα να κυκλοφορήσουν γυμνά στο σπίτι τους, να το κάνουν όσο πιο πολύ μπορούν τώρα, πριν τα ίδια το παραδώσουν σε κάτι τύπους σαν τον πικαρισμένο καρχαρία μας.
Μόνο ένα ψάρι είδε ο καρχαρίας να είναι έξω και μάλιστα κοντά στην επιφάνεια, ένα ψάρι που κοιτούσε τον ουρανό και ποιος ξέρει τι όνειρα έκανε.
Τα μικρά ψάρια που κοιτάζουν τον ουρανό, όμως, ο καρχαρίας το ήξερε καλά, έχουν κολλήσει τον ιό του επαναστάτη. Με το όνειρο να φέρουν τον ουρανό στη θάλασσα απαιτούν, μάχονται και στο τέλος αρνούνται απολαύσεις από τα μεγαλύτερα ψάρια. Ο καρχαρίας έπρεπε να πάρει μια απόφαση γρήγορα. Να αφήσει το μικρό ψάρι επαναστάτη να κοιτάζει τον ουρανό ή πρωτομαγιάτικα να του αφαιρέσει αυτό το δικαίωμα; Κι εδώ ήταν που ο καρχαρίας μας έκανε λάθος. Έβλεπε τον Tony σαν επαναστάτη (πλησιασε) και ξέχασε να τον δει σαν μικρό ψάρι με μικρές απολαύσεις. (άνοιξε το στόμα) Ο Tony την επομένη δεν θα σταματούσε να καθαρίζει δόντια, δεν θα απαιτούσε παραπάνω μισθό ή λιγότερες ώρες εργασίας. Ο Tony είχε ό,τι ήθελε. (Το στόμα κλείνει).
Του Tony απλά του άρεσε ο ουρανός.
Στον καρχαρία άρεσε ο Tony.
Τι να τις κάνει τις πολυτέλειες ο Tony; Ήξερε πως η δύναμη και η εξουσία διαφθείρουν και θολώνουν το μυαλό και οι πολυτέλειες τι άλλο είναι παρά υποκατάστατα δύναμης κι εξουσίας; Απαπα, όχι, όχι, όχι, μακριά απ’τον Tony τέτοια πράγματα! Άλλωστε εκείνος είχα μια μικρή απόλαυση που ίσως ήταν ο μόνος που την είχε βαφτίσει πολυτέλεια. Του άρεσε ο ουρανός! Όταν τελείωνε τη δουλειά, μια και δυο κινούσε κατά την επιφάνεια για να μπορέσει να δει το καταπληκτικό αυτό μπλε πράγμα. Κρυφή του επιθυμία ήταν να πετάξει, αλλά μιας και δεν είχε φτερά, την εξελικτική πίεση και δεν ισχύουν τα τεράστια εξελικτικά άλματα το λιγότερο που μπορούσε να κάνει ο Tony κι αυτό στο οποίο αρκούταν ήταν να κοιτάει τον ουρανό για ώρες. Κι εκείνη την μέρα, 1 Μαΐου, που ο Tony δεν είχε δουλειά για να τιμήσει τα μικρότερα ψάρια που πριν από αυτόν πέθαναν για να μπορεί ο Tony να χαίρεται την απλή του αυτή απόλαυση, δεν βρήκε καλύτερο τρόπο να αποδώσει αυτόν το φόρο τιμής από το να κοιτάξει τον ουρανό.
Του καρχαρία, όμως, του οποίου ο Tony καθάριζε τα δόντια δεν του άρεσε καθόλου αυτή η μέρα. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί έπρεπε να αποδώσουν φόρο τιμή σε εργαζομένους χωρίς να εργάζονται. Ήξεραν τι είναι μια μέρα παραπάνω εργασίας, ήξεραν σε τι σημαντικό ποσοστό παραγωγής αντιστοιχεί; Κι αν δούλευαν μόνο εκείνοι κι έπιαναν στον ύπνο την αγορά; Ούτε στα πιο τρελά του όνειρα τέτοιο μονοπώλιο! Θα μπορούσε καμαρωτός να δείξει πόσο πιο λευκά είναι τα δόντια του στους άλλους μεγαλοκαρχαρίες φίλους του, να κάνει μόστρα, να ικανοποιήσει το υπερδιογκωμένο εγώ του. Δεν ήταν κακό να κάνεις επίδειξη. Είχε γεννηθεί με δύναμη κι εξουσία πάνω στα μικρότερα ψάρια, από τη μέρα που γεννήθηκε δεν αρκέστηκε σε απλές απολαύσεις. Δεν θα αρκούταν τώρα!
Βυθισμένος στις σκέψεις του και νευριασμένος βγαίνει έξω από το σπίτι του να ξεσκάσει μα πιο πολύ να δει τι έκαναν τα άλλα ψάρια όταν δεν δούλευαν. Αλλά δεν είδε σχεδόν κανένα, γιατί, βλέπετε, τα περισσότερα προτίμησαν το δικαίωμα να κυκλοφορήσουν γυμνά στο σπίτι τους, να το κάνουν όσο πιο πολύ μπορούν τώρα, πριν τα ίδια το παραδώσουν σε κάτι τύπους σαν τον πικαρισμένο καρχαρία μας.
Μόνο ένα ψάρι είδε ο καρχαρίας να είναι έξω και μάλιστα κοντά στην επιφάνεια, ένα ψάρι που κοιτούσε τον ουρανό και ποιος ξέρει τι όνειρα έκανε.
Τα μικρά ψάρια που κοιτάζουν τον ουρανό, όμως, ο καρχαρίας το ήξερε καλά, έχουν κολλήσει τον ιό του επαναστάτη. Με το όνειρο να φέρουν τον ουρανό στη θάλασσα απαιτούν, μάχονται και στο τέλος αρνούνται απολαύσεις από τα μεγαλύτερα ψάρια. Ο καρχαρίας έπρεπε να πάρει μια απόφαση γρήγορα. Να αφήσει το μικρό ψάρι επαναστάτη να κοιτάζει τον ουρανό ή πρωτομαγιάτικα να του αφαιρέσει αυτό το δικαίωμα; Κι εδώ ήταν που ο καρχαρίας μας έκανε λάθος. Έβλεπε τον Tony σαν επαναστάτη (πλησιασε) και ξέχασε να τον δει σαν μικρό ψάρι με μικρές απολαύσεις. (άνοιξε το στόμα) Ο Tony την επομένη δεν θα σταματούσε να καθαρίζει δόντια, δεν θα απαιτούσε παραπάνω μισθό ή λιγότερες ώρες εργασίας. Ο Tony είχε ό,τι ήθελε. (Το στόμα κλείνει).
Του Tony απλά του άρεσε ο ουρανός.
Στον καρχαρία άρεσε ο Tony.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
