Doppelganger

Η λέξη Doppelganger στα γερμανικά (με a umlaut) σημαίνει μίμος, κάποιος που μιμείται τις πράξεις κάποιου, τους τρόπους συμπεριφοράς του. Στην έννοια αυτή έρχεται ο κόσμος του φανταστικού (ή του παραφυσικού) να εισάγει την εικόνα του πλάσματος εκείνου που παίρνει την ακριβή μορφή σου, και για να πω την αλήθεια την δεύτερη εκείνη έννοια είχα στο μυαλό μου, όταν προσπαθούσα να βρω ένα πιασάρικο όνομα πριν κάνω εγγραφή στο forum του computer games magazine.

Επειδή όμως μία λέξη είναι η συμπυκνωμένη έννοια μιας μεγαλύτερης ιδέας, η ταυτότητα ενός πράγματος ή όρου, σκέφτηκα να αλλάξω λίγο την σημασία της λέξης που κοσμεί και τον τίτλο του κειμένου και να προσθέσω κάτι προσωπικό σε αυτήν. Μία ιδέα, ένα προσωπικό χαρακτηριστικό, όχι μόνο δικό μου, αλλά πιστεύω όλων των ανθρώπων. Η έννοια αυτή είναι «εαυτός-προσωπικότητα».

Στο βιβλίο «Μαθήματα αυτοπεποίθησης» του W. Anderson λέει σε ένα κεφάλαιο συνοπτικά τα εξής: Το παιδί μαθαίνει να εμπιστεύεται, ο έφηβος προσπαθεί να ανακαλύψει τον εαυτό του και ο ενήλικας (που εγώ αλλάζω πάλι την έννοια του ενήλικα και κολλάω αυτή του ώριμου από δίπλα) κοιτάει πέρα από τον εαυτό του, τους άλλους. Χρησιμοποιεί μάλιστα ένα ωραία παράδειγμα. Αν έχουμε έναν βρόμικο καθρέπτη μπροστά μας, σαν παιδιά θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι είναι αυτό το αντικείμενο και που χρησιμεύει, σαν έφηβοι θα αρχίζουμε να το τρίβουμε για να το γυαλίσουμε για να δούμε τον αντανάκλαση του εαυτού μας, και σαν ενήλικες θα τον τρίψουμε τόσο πολύ ώστε θα τον χαλάσουμε, θα τον κάνουμε να ξεθωριάσει και να δούμε πέρα από αυτόν, μέσα από ένα διάφανο τζάμι πλέον.

Στο ίδιο κεφάλαιο σου μαθαίνει πώς να ανακαλύψεις τον εαυτό σου. Λέει πως η εικόνα του εαυτού μας, αυτό που είμαστε αποτελείται από τρία πράγματα (συνοπτικά γραμμένα πάλι).

«- Τι είμαστε, δηλαδή ποιοι είμαστε, όταν βρισκόμαστε μόνοι μας, ο εσώτερος εαυτός μας. Είναι το όλο σύνθετο πλέγμα των ικανοτήτων μας, κληρονομικών και επίκτητων, των επιλογών μας, των αισθημάτων μας, των ονείρων μας, των επιθυμιών μας. Η ουσία μας.

- Τι έχουμε. Τα αγαθά μας, ό,τι μας ανήκει.

- Το τι φαινόμαστε να είμαστε. Δηλαδή η γνώμη των άλλων για εμάς. Βέβαια το πώς μας βλέπουν οι άλλοι είναι ζήτημα λεπτό και ανάλογο με την συμπεριφορά μας απέναντί τους»

Αξιοπρόσεχτο είναι και μία φράση που έχει το βιβλίο της Έκφρασης Έκθεσης της δευτέρας λυκείου στο κεφάλαιο που πραγματεύεται την έννοια της αυτοκριτικής και ως απόρροια της αυτογνωσίας. Λέει λοιπόν πως «Ο άνθρωπος έχει τρεις εαυτούς, αυτόν που δείχνει, αυτόν που πράγματι έχει και αυτόν που νομίζει ότι έχει» Για τον εαυτό που νομίζει ότι έχει και αυτόν που πράγματι έχει χρειάζεται η αυτογνωσία και μπορείτε να την αποκτήσετε αν σκεφτείτε τα παραπάνω που είπε ο κύριος Anderson.

Αλλά δεν σας ενθουσίασε κι εσάς το γεγονός πως οι άνθρωποι άλλο μπορεί να είναι στην πραγματικότητα, κι άλλο μπορεί να φαίνονται πως είναι; Προσωπικά το βρίσκω τρομερά ενδιαφέρον, όχι μόνο το γεγονός αυτό καθαυτό, αλλά και ότι το είδα να αναφέρεται σε δύο βιβλία. Στο best seller του κυρίου Anderson και στο επίσημο κρατικό βιβλίο της Έκθεσης!

Κι έτσι φτάνω στο συμπέρασμά μου (ναι, ήταν επαγωγικός ο συλλογισμός). Ο κάθε άνθρωπος έχει δύο εαυτούς από την στιγμή που έχει αποκτήσει αυτογνωσία. Αυτόν που είναι και αυτόν που φαίνεται πως είναι. Όλοι μας δηλαδή έχουμε μία εικόνα του εαυτού μας που περνάμε στους άλλους, τις περισσότερες φορές άσχετη με αυτήν που στολίζει τον εσωτερικό μας κόσμο. Όπως ο Χριστός όταν κατέβηκε στην Γη ήταν Θεός και άνθρωπος, όπως το φως είναι κύμα και σωματίδιο, έτσι κι ο καθένας μας έχει διττή φύση. Είμαστε εμείς και ο doppelganger μας.

Αξίζουν όλοι οι άνθρωποι;

Κάνω που λέτε μία γενναία προσπάθεια να γίνω πιο κοινωνικός. Έχουν επέλθει βέβαια τεράστιες αλλαγές από πιο παλιά χρόνια στον χαρακτήρα μου και έχω γνωρίσει πάρα πολλά άτομα, αλλά επειδή τελευταία ξανακίλησα στον βούρκο του κόσμου μου, είπα να ξεφύγω και να ξαπροσπαθήσω να βρω τον κοινωνικό εαυτό μου.

Θυμήθηκα ξανά τον παλιό μου δάσκαλο στις δημόσιες σχέσεις. Τον έναν από τους πολλούς μάλιστα. Τον κύριο Carnegie. Θυμήθηκα τους κανόνες του. Έπειτα θυμήθηκα κι έναν άλλο αγαπημένο μου δάσκαλο. Την εμπειρία. Θυμήθηκα δηλαδή τα αποτελέσματα που είχα όταν εφήρμωσα ότι έλεγε ο Dale Carnegie στο βιβλίο του. Με αυτά λοιπόν ξεκίνησα το ταξίδι να "ψαρέψω" ανθώπους.

Όμως τότε μου καρφώθηκε στο μυαλό η σκέψη. Αξίζουν όλοι οι άνθρωποι; Μπορεί κανείς να βρει πολλούς λόγους που να είναι καλό να έχεις πολλούς φίλους, αλλά... αξίζουν όλοι; Ενώ ήμουν έτοιμος να μπω μέσα στον κόσμο και να κερδίσω κι άλλους φίλους και γνωστούς κάθησα και παρατήρησα. Και είδα ένα σωρό ανθρώπους που μου προκαλούσαν αποστροφή.
Παιδιά που δεν είχαν στόχους και κάτι άξιο λόγου να πιστεύουν στην ζωή τους, ρηχούς ανθρώπους, χαζοκόριτσα που το μόνο που ασχολούνται είναι τα αγόρια και οι νέες τάσεις της μόδας, ανθρώπους που άλλοι είναι και άλλοι το παίζουν πως είναι...

Άξιζε λοιπόν όλος αυτός ο ενθουσιασμός να πάω να γνωρίσω καινούργιους ανθρώπους; Και μιας και οι περισσότεροι της ηλικίας μου ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες μήπως θα έπρεπε να κάτσω πάλι στα αυγά μου;

Δηλαδή...αν το παώ λίγο πιο πέρα...τι κάνει τους ανθρώπους σημαντικούς και άξιους λόγου; Γιατί να αξίζει κάποιος; Κι αν αξίζουν κάποιοι, είναι μόνο αυτοί όι κάποιοι και όχι όλοι ή όλοι κρύβουν κάτι αξιόλογο μέσα τους;

Εσείς τι πιστεύετε;

Καλη σχολικη χρονια

Ειχαμε κανονισει απο χτες το βραδυ να περιμενουμε κατω απο την πολυκατοικια του Παναγιωτη στις εννεα παρα τεταρτο. Εννεα παρα δεκα βρισκομασταν ολοι κατω. Με τα πολλα και με κανα δυο αστεια για την παλια νηπιαγωγο μας που το σπιτι της ηταν εκει κοντα κι εκεινη πρωινη-πρωινη ποτιζε τα λουλουδια του κηπου της ξεκινησαμε για το σχολειο. Σημερα Τριτη 11 του μηνος, ειχαμε τον αγιασμο.

Καθως φταναμε στο σχολειο ακουμε την φωνη του διευθηντη να βγαινει απο τα ηχεια και να προμηνυει σε ολους οτι μαζευτηκαν τα τμηματα στις ουρες τους κι εμεις ειχαμε αργησει. Για αλλη μια φορα, οπως και καθε φορα δεν ειμασταν εκει για την προσευχη. Και φετος δεν αξιοθηκαμε να ειμασταν εκει ουτε την πρωτη μερα.

Μπαινουμε στο μπουλουκι των μαθητων της τριτης λυκειου, αυτη τη φορα η τελευταια απο τις σειρες. Ουτε η πρωτη, ουτε η δευτερη. Η τριτη, η τελευταια, το ονειρο τοσων χρονων. Αρχιζει ο αγιασμος με τρεις ιερεις (καποιος θα ηταν ανοτερος γιατι φορουσε διαφορετικο πετραχιλι) και με τους καθηγητες να στεκονται προσοχη και να ακουνε τα λογια των ευσευων αντιπροσωπων της εκκλησιας. Δεν εχει σημασια αν ηταν μαθηματικοι, φυσικοι ή γυμναστες... τα λογια τα προσεχαν ολοι τους.

Κατα την διαρκεια της τελετης ερχεται και ο δημαρχος της πολης. Εγω απορρησα γιατι ηρθε μιας και εκλεχτηκε ειδη για δευτερη φορα. Φαινεται θα ειναι φιλος με κανα καθηγητη. Οταν λοιπον τελειωσε ο αγιασμος και πηραμε την ευλογια των ιερεων και του Θεου εγιναν οι καθιερωμενες ομιλιες. Ο δημαρχος και οι υποψηφιοι βουλευτες. Επισης μας μιλησε κι ενας αλλος κυριος που παιζει να ειναι και ο καινουργιος διευθηντης, αλλα δεν ξερω στα σιγουρα.
Μετα απο αυτα μας διαβαζουν και την επιστολη της κυριας Γιαννακου και εκει που ειμασταν ετιμοι να φυγουμε ακουμε το συγκλονηστικο..."Και τωρα περιμενετε να παρετε τα βιβλια σας"

Τα βιβλια μας?! Δεν φεραμε σακουλες, ουτε τσαντες, ουτε τιποτα!!! Αργκ. Αφου περιναμε λιγη ωρα πηγαμε και ενας ενας με αλφαβιτικη σειρα πηγαμε και τα πειραμε. Ηταν 8 και μικρα ευτυχως. Βλεπετε ειχαν ελλειψεις.

Κι ετσι λοιπον, με βιβλια στο χερι, ξεκινησα με την παρεα για το σπιτι. Οταν εφτασα τα αφησα πανω στον μπουφε και αφου καθισα στο γραφειο επεστρεψα στην πραγματικοτητα. Ας δουμε τι εχουμε σημερα για το φροντηστηριο.

Επισημως αρχισαμε.

Καλη σχολικη χρονια σε ολους, καλη επτυχια σε οσους δινουν πανελλαδικες και σε οσους μπαινουν σε σχολες και πανεπιστημια, καλες σπουδες!

Αναμνήσεις από ένα αγαπημένο παιχνίδι

Έβαλα προχτές το βράδυ να ακούσω και άκουγα ως τις τρεις το χαράματα το cd Fithos Lusec Wecos Vinosec που περιλαμβανει 13 υπεροχα ενορχηστρωμενα κομματια απο το πολυαγαπημενο μου και πρωτο τιτλο της σειρας Final Fantasy που επαιξα, Final Fantasy VIII.

Δεν ξερω πως να περιγραψω τι ενιωσα εκεινη την στιγμη. Ειχα πραγματι χαθει στην μαγεια της μουσικης. Η πανδεσια των μουσικων οργανων, το ουρανιο τοξο γεματο νοτες και ρυθμους που εβγαινε απο τα ηχεια του υπολογιστη φυλακιζαν την ψυχη μου και την πηγαιναν καπου μακρια, εξω απο το σωμα μου, εξω απο τον συνηθισμενο χωρο και χρονο.

Και δεν ξερω τι προκαλεσε τετοιο φορτο συναισθηματων. Οχι δεν ημουν μαστουρωμενος, ποτε δεν ημουν, αλλα τι να ηταν εκεινο που εκανε την διαφορα αυτη τη φορα; Ισως να μου αρεσαν τοσο πολυ οι μουσικες και οι νοτες και... μα για μια στιγμη. Παντα συνδιαζω την μουσικη με εικονα στο μυαλο μου. Τι ηταν αραγε αυτο που με σκοτωσε και με ανεστησε δεν ξερω κι εγω ποσες φορες;

Ναι, επιτελους καταλαβα. Οι εικονες που στριφογυρνουσαν στο μυαλο μου ηταν εικονες απο το παιχνιδι, το Final Fantasy 8, ενα παιχνιδι που επαιξα παρα πολλες φορες και μια φορα μονο το τερματησα. Τι αναμνησεις... τι ωραιαοι διαλογοι, τι ωραια ιστορια, τι ωραιο ξετυλιγμα της προσωπικοτητας των χαρακτηρων! Ολα αυτα, ηχος και εικονα, αναμνησεις και συνασθηματα, αυτα με εκαναν να νιωσω ετσι.

Αποκορυφωμα το κομματι The Oath, που ο πρωταγονιστης, Squall, δινει ορκο στην αγαπημενη του Rinoa, πως θα γινει ο ιπποτης και θα την προστατευει για παντα, ό,τι και να γινει στο μελλον.

Αυτα ειναι...., που λενε.

Μας μισούν οι γονείς μας;

Έτσι αποφάσισα να ονομάσω το παρακάτω κείμενο.

Ακούω συνέχεια τους νέους να λένε πως οι γονείς τους δεν τους καταλαβαίνουν, πως ζούνε έξω από τη δική τους πραγματικότητα. Πως τους περιορίζουν, πως δεν τους νοιάζει τι θέλουν τα παιδιά τους, πως του φέρονται αυταρχικά γιατί τους μισούν. Τα ίδια έλεγα και ίσως λέω κι εγώ. Όντας έφηβος, νευρικός και οξύθυμος δεν χάνω την ευκαιρία να κατηγορήσω τους άλλους για τα προβλήματά μου.

Το ότι οι γονείς ζουν σε μία εντελώς άλλη πραγματικότητα από τα παιδιά τους δεν μπορούσε από το να μην είναι αλήθεια. Διαφορετική γενιά η μία, διαφορετική γενιά η άλλη. Το χάσμα των γενεών που λέμε υπήρχε πάντα και πάντα πιστεύω θα υπάρχει. Μάλιστα μου μπαίνουν υποψίες πως αν το εξαλείψουμε η κοινωνία μας θα μείνει στάσιμη.

Το δεύτερο σχόλιο όμως είναι ότι χειρότερο θα μπορούσε να νομίζει ένας έφηβος ή ένα παιδί γενικά για τους γονείς του. Ότι οι γονείς μισούν τα παιδιά τους και ότι δεν τα αφήνουν να πράξουν ελεύθερα. Δεν λέω μπορεί να υπάρχουν και πολύ σπάνια τέτοιες ακραίες περιπτώσεις, αλλά είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Και ποιος είναι ο κανόνας; Την απάντηση την ξέρετε. Οι γονείς αγαπάνε τα παιδιά με όλη τους την καρδιά. Και τι δεν κάνουν για μας! Μας αγοράζουν τα απαραίτητα για να ζήσουμε, κι αν το επιτρέπει η οικονομική κατάσταση χίλια δυο παραπάνω. Παιχνίδια, περιοδικά, ρούχα, λαχταριστές σοκολάτες, ζεστές κουβέρτες, ηλεκτρονικά είδη, βιβλία. Πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλα τους κάθε χρόνο για τα φροντιστήρια και για τα εξωσχολικά βιβλία και βοηθήματα, πολλές φορές στερώντας από τον εαυτό τους άλλες ανέσεις. Και πόσες φορές τα βράδια έρχονται να μας καληνυχτίσουν, να μας παρηγορήσουν αν είχαμε κάποια αποτυχία και μας συμβουλέψουν! Η αγάπη τους μάλιστα για μας ξεπερνάει κάθε άλλη που και σε περίπτωση διαζυγίου για μας μαλώνουν και πάνε στα δικαστήρια.

«Ναι, αλλά γιατί μας μαλώνουν; Γιατί μας περιορίζουν;» Την απάντηση για αρκετό καιρό δεν την ήξερα. Όποτε με φώναζε και μου έκανε παρατήρηση η μητέρα μου, ή πιο σπάνια όταν μου έδινε ένα χέρι ξύλο, κλαίγοντας ένιωθα το μίσος να φουντώνει μέσα μου και μετά από λίγο να χαλαρώνει βέβαια. Γιατί να συμβαίνει αυτό; Όταν μετά μεγάλωσα και δεν έκανα τις αταξίες που έκανα και γενικά σταμάτησα τις κόντρες μαζί της θυμόμουν τις παλιές εκείνες στιγμές που με μάλωνε και δεν μπορούσα να βρω πάλι απάντηση.

Άρχιζα να διαβάζω βιβλία και σε ένα από αυτά ανακάλυψα κάτι που με βοήθησε να καταλάβω τον λόγο. Με βοήθησε να βρω την απάντηση γιατί οι γονείς μας καμιά φορά είναι τέρατα καταπίεσης και αυστηρότητας. Ήταν κάτι πολύ απλό μας πολύ χρήσιμο. Έλεγε το βιβλίο πως αν θέλουμε να κατανοήσουμε τον άλλον και τον τρόπο σκέψης του ένας τρόπος είναι να φανταστούμε τον εαυτό μας στην θέση του. Θυμήθηκα και τόσες αστυνομικές σειρές που έχω δει και λέω, τι στο καλό ας το δοκιμάσω.

Κλείνω τα μάτια και ξαφνικά είμαι ο πατέρας του γιού μου. Είμαστε στο σπίτι μας, στο χωριό και καθόμαστε στην βεράντα. Η γυναίκα μου είναι μέσα, θολή η εικόνα της, σκοτεινή η φιγούρα της στην φαντασία μου.

«Μπαμπά θέλω να πάω απέναντι στην πλατεία», τον ακούω να μου λέει. Εγώ κάθομαι σκεφτικός. Για να πάει απέναντι πρέπει να περάσει έναν επικίνδυνο δρόμο με βράχια στα άκρα. Και περνάνε και τα αυτοκίνητα και αχ, είναι τόσο μικρός, μπορεί να πέσει. Εγώ φυσικά δεν έπεσα, όπως και τόσοι άλλοι στην ηλικία του.

«Πήγαινε», του λέω. Εκείνος εξαφανίζεται από κοντά μου, κι εγώ κάθομαι και κοιτάζω απέναντι την πλατεία. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Ένας κόμπος είναι στον λαιμό μου. Αν πέσει; Αν χτυπήσει; Αν πεθάνει; Αν, αν, αν….

Πέφτω κάτω στις πλάκες και πιάνω το κεφάλι μου. Υποφέρω. Ο γιος μου, ο αγαπημένος μου γιος. Οι ανάσες μου βαθιές, ο ιδρώτας μου κρύος με έχει λούσει. Εκείνη την ώρα όλες οι αμφιβολίες μου, οι ανασφάλειές μου, οι φόβοι ξεσκίζουν το στήθος μου και σαν φίδια, μαύρα, μεγάλα και γλιστερά με ζώνουν και με πνίγουν. Ασφυκτιώ. Το μυαλό μου έγινε μία μηχανή κινηματογράφου που προβάλει σκηνές θανάτου, σκηνές πόνου. Είναι άραγε καλά το παιδί μου, το αγαπημένο μου παιδί;

Κι εκεί που με κατατρώει η ανησυχία, ακούω τον πιο ωραίο λόγο του κόσμου «Μπαμπά, γύρισα». Και με αυτό όλα τα φίδια εξοστρακίζονται μακριά μου, πετάγονται στον αέρα και εξαφανίζονται καθώς το καθαρό, άσπρο φως της χαράς, της ευτυχίας και της αγαλλίασης ακτινοβολεί από όλο μου το σώμα. Χωρίς να χάσω ευκαιρία τρέχω τον αγκαλιάζω σφιχτά και του δίνω ένα μεγάλο φιλί στο μάγουλο. Εκείνος σκέφτεται πως ο πατέρας του τρελάθηκε, αλλά εγώ είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου.

Ξέρω πως κινήθηκα στο υπερβολικό, αλλά αυτή ήταν η εμπειρία μου, έτσι κατάλαβα πόσο πολύ μας αγαπάνε οι γονείς μας και γιατί χρησιμοποιούν τις μεθόδους που χρησιμοποιούν. Θα σας προέτρεπα λοιπόν να το κάνατε κι εσείς, και να είστε απόλυτα αντικειμενικοί και ειλικρινείς με τον εαυτό σας και τα αισθήματα σας εκείνη την στιγμή

Αφιερωμένο εξαιρετικά

Άκουγα πως το internet αποξενώνει τους ανθρώπους, τους κάνει κλειστούς, αποξενωμένους από την κοινωνία. Χάνεις τους φίλους σου, λέγανε, απομονώνεσαι στον εαυτό σου. Όταν μπήκα πρώτη φορά, μάλλον, τις πρώτες φορές που «σέρφαρα» δεν είδα κάτι που να αναιρεί τα σοφά τους λόγια. Σελίδες, σελίδες, σελίδες. Παιχνίδια, αθλήματα, άχρηστες πληροφορίες, τσόντες, αυτό ήταν το Internet. Και σε όλα αυτά έμπαινες μόνος σου. Εκτός αν είχες κάποιον φίλο δίπλα σου και βλέπατε αστείες εικόνες στο Google και γελούσατε.

Όταν αργότερα όμως μπήκα στο πρώτο μου forum, εκείνο του ελληνικού περιοδικού computer games magazine και αργότερα στου gamepro τα δεδομένα άλλαξαν. Είχα να κάνω πλέον, όχι με άψυχες σειρές γραμμάτων, αλλά με ανθρώπους. Όχι «σοφούς» και σπουδαγμένους δημοσιογράφους. Παιδιά λίγο μεγαλύτερα από εμένα, άλλα μικρότερα, που όλοι είχαμε ένα κοινό στοιχείο. Την αγάπη μας για τα παιχνίδια και τα δύο αυτά περιοδικά.

Το forum ακολούθησε το chat, μέσω irc, όπου πλέον όχι μόνο μπορούσα να μιλήσω με ανθρώπους, αλλά μου μιλούσαν αμέσως. Ρωτούσα και απαντούσαν. Έλεγαν αστεία και γέλαγα. Όταν πλέον ριζώθηκε η πραγματικότητα ότι μιλάω με αληθινούς ανθρώπους δημιουργήθηκε μία άλλη ιδέα, πιο ρομαντική. Αυτή της οικογένειας. Τότε ένοιωσα για πρώτη φορά αυτό που λένε μερικές ομάδες ατόμων «σαν μια οικογένεια είμαστε». Έτσι λοιπόν πάνω στη Γη δυο οικογένειες είχα. Την κανονική μου και την μικρή, ρομαντική νέα μου οικογένεια.

Και μέσω του forum, μέσω του chat, μέσω αργότερα του msn, δημιουργήθηκαν φιλίες. Ποιος να το φανταζόταν! Εγώ, ένας από τους πιο κλειστούς ανθρώπους του κόσμου να κάνω φίλους! Κι όμως έκανα, και μάλιστα πολύ καλούς. Δυο τους γνώρισα από κοντά μάλιστα, τους άλλους ευελπιστώ.

Αυτοί λοιπόν οι νέοι μου φίλοι είναι όντως πραγματικοί φίλοι. Γιατί όποτε ήμουν χαρούμενος χάρηκαν μαζί μου, όποτε ήμουν λυπημένος με στήριξαν, όποτε έλεγα αρλούμπες με προσγείωναν στην πραγματικότητα και δεν με άφηναν στο έλεος μου.

Μου έμαθαν νέα πράγματα, και όχι μόνο επειδή μερικοί από αυτούς είναι μεγαλύτεροι δεν με θεώρησαν μικρότερο, αλλά με εξίσωσαν με αυτούς και με αντιμετώπιζαν σαν ίσο. Και φυσικά πόσα πειράγματα δέχεται ο ένας από τον άλλο!

Κι ενώ είχα τους έξι στενούς μου φίλους, την παρέα μου, ξαφνικά βρέθηκα να είμαι φίλος και με τόσα άλλα άτομα. Και το τονίζω. Όχι απλά γνωστός. Αληθινός φίλος! Έτσι λοιπόν κι αυτό το post είναι αφιερωμένο σε αυτούς, σε όλα τα μέλη του gamepro και του cgmag με τα οποία είχα την ευχαρίστηση να ανταλλάζω απόψεις και να συνομιλήσω μαζί τους. Δεν θα κάτσω να αναφερθώ ξεχωριστά σε κάποιον, γιατί ΟΛΟΙ για μένα συγκαταλέγονται στα αγαπητά μου πρόσωπα. Ένα ευχαριστώ θέλω να τους πως που ανέχονται τόσο καιρό. Και ότι τους αγαπάω.

Ευχαριστώ, λοιπόν και σας αγαπάω παιδιά. Να είστε καλά.